Nico Gerrits: Aerius is geen oplossing, natuurbeleid moet eenvoudiger en eerlijker

In een reactie op een artikel in De Telegraaf uit Nico Gerrits scherpe kritiek op het Nederlandse stikstofbeleid en het gebruik van Aerius, het rekenmodel dat een centrale rol speelt in vergunningverlening. Volgens Gerrits zet het artikel lezers op het verkeerde been door te suggereren dat een afstandsregel van 500 meter tussen boerenbedrijven en natuurgebieden de oplossing is. Dit noemt hij onvoldoende en misleidend.

Gerrits stelt dat Aerius volledig buiten werking moet worden gesteld omdat het model onmogelijk de complexe atmosferische processen nauwkeurig kan berekenen. Hij noemt het gebruik ervan zelfs “oplichting,” omdat het model individuele bedrijven beoordeelt zonder rekening te houden met andere omgevingsfactoren. Volgens hem is de basis voor de huidige vergunningverlening daarmee onhoudbaar, en hij pleit ervoor om de Wet natuurbescherming (Nbwet) af te schaffen, aangezien deze geen meetbare verbetering van de natuurkwaliteit heeft opgeleverd.

In plaats daarvan pleit Gerrits voor een eenvoudiger en eerlijker beleid, in lijn met de Europese Habitatrichtlijn. Hij benadrukt dat alleen plannen of projecten getoetst zouden moeten worden op hun ecologische impact op specifieke habitattypen en soorten waarvoor Natura 2000-gebieden zijn aangewezen. Daarbij wijst hij erop dat kleine veranderingen, zoals een paar honderd extra koeien op meer dan 500 meter afstand, geen significante impact hebben op de ammoniakconcentraties of de natuurkwaliteit. Hij haalt Schiermonnikoog aan als voorbeeld, waar veestapelreductie geen significante natuurverbetering opleverde.

Gerrits bekritiseert Nederland voor het onnodig compliceren van de Habitatrichtlijn met extra eisen en het negeren van EU-uitspraken die deze regels verduidelijken. Hij pleit voor een meer nuchtere aanpak, waarbij provincies hun wettelijke bevoegdheden benutten om beleid te vereenvoudigen en praktische, ecologisch onderbouwde beslissingen te nemen.

Volgens Gerrits is de oplossing eenvoudig: toets alleen significante projecten, schrap onnodige regels en focus op meetbare ecologische effecten. Dit zou een eerlijker, efficiënter en meer proportioneel stikstofbeleid opleveren.