Het CDA wil verbindingen leggen tussen diverse sectoren en pleit voor het verminderen van stikstofuitstoot via technologische innovatie. Hoewel het programma enkele sterke punten bevat, zoals de scheiding van ammoniak en NOx, zijn er ook risico’s en onduidelijkheden, vooral met betrekking tot vergunningen en monitoring. Verscherping van juridische criteria is noodzakelijk.

GroenLinks en PvdA presenteren ambitieuze plannen voor landbouw en stikstof, maar worden gekritiseerd vanwege gebrek aan technische onderbouwing en juridische haalbaarheid. Hun voorstellen voor stikstofreductie en natuurherstel zijn onrealistisch en ondermijnen het vertrouwen van boeren. Effectief beleid vereist praktische uitvoerbaarheid en duidelijke wetenschappelijke basis, niet idealistische visies.

Wouter de Heij bekritiseert de aannames van de huidige stikstofwet, stelt dat ammoniak lokaal neerslaat, en pleit voor kosten-effectieve aanpakken. Hij benadrukt het belang van bufferzones, vraagt om plaats-specifiek beleid en vergunningverlening voor innovatie, en bekritiseert landelijke reductiedoelen als niet zinvol; focus op hotspots is essentieel.

Sjoerd Mensonides bespreekt de stikstofcrisis in Nederland en hoe vergunningverlening door strikte interpretaties van de Vogel- en Habitatrichtlijn en het voorzorgsbeginsel wordt belemmerd. De nadruk op absolute waarden en het gebruik van het AERIUS-rekenmodel remt projecten, terwijl reductiedoelen niet voldoende bijdragen aan natuurverbetering. Hervormingen zijn noodzakelijk voor een werkbaar stikstofbeleid.

In Nederland is de varkenshouderij in vijf jaar met een derde gekrompen door complexe regelgeving en juridische druk. Dit heeft geleid tot kapitaalvernietiging voor boeren en een verschuiving van productie naar landen met soepelere normen. De huidige wetten, uitgevoerd door niet-democratische organen, verlammen echter de sector zonder perspectief voor toekomstig beleid.